Ik ga naar de jungle en ik neem mee…

26 maart 2013

In het Mayan hostel in Cancun ontmoetten we Andrea, een Mexicaanse business woman die lang in El Paso, Texas had gewoond. Het laatste zakenavontuur was echter geen succesverhaal en zo eindigde ze met slechts 200 pesos (12 euro) in Cancun, waar Rosi van het hostel haar had gered door haar een baantje aan te bieden en haar in het hostel te laten wonen. Andrea bleek zo gek als een deur, alcoholist, maar met het hart op de juiste plek en ze werd hier ons eerste maatje. Al snel kwam ze met het plan om naar Coba te gaan, de grootste Maya stad ooit gevonden, maar nauwelijks opgegraven. Zij wilde graag de jungle rondom het opgegraven deel bezoeken en vroeg meerdere gasten om mee te gaan. Wij zagen wel iets in dit Indiana Jones avontuur en lieten haar weten dat ze op onze deelname kon rekenen. Eerder had ze ovens en huizen ontdekt vlakbij de opgegraven piramide (de hoogste op Yucathan en de enige die je nog mag beklimmen), en door te beginnen in het officiële park zou de kans om ergens diep in de jungle te verdwijnen klein zijn. Later bleek dat dit inhield dat we een gewone tour vanuit Cancun zouden boeken, te betalen in US dollars, met het verschil dat Andrea een machette mee zou smokkelen en wij allerlei survivalgear in een rugzak bij ons hadden. Om 7 uur ’s ochtends zouden we bij het hostel worden opgehaald. Wij zaten die ochtend om 6.45 paraat, maar Andrea verscheen niet. Die had het de hele nacht erg gezellig gehad met andere gasten en zo te ruiken veel bier. Ik wekte haar om iets voor 7 en we kregen de chauffeur zo ver dat hij nog even op haar wilde wachten. In een kort jurkje en -zo bleek later- een tas vol bier, stapte ze om 7.20 in en gingen we op weg. Of toch niet. Ze was de machette vergeten en liet de chauffeur omkeren om het ding op te halen. Aangekomen in Coba had de tourguide er lucht van gekregen en mocht het niet mee het park in. We kwamen overeen dat wij in ieder geval de toeristische route met gids af zouden leggen en de piramide met schitterend uitzicht over de jungle zouden beklimmen en haar dan na een uur op een afgesproken plek zouden ontmoeten. Nog geen 10 minuten later en nog geen meter opgeschoten komt Andrea aangelopen, ze had haar tas in de jungle achter gelaten en was ‘m kwijt. Ze had ook niet door dat ze ons aantrof op exact dezelfde plek als dat ze ons had achter gelaten. Wij moesten er vooral om grinniken en maakten de toeristische route af, waarna bleek dat we nog net voldoende tijd hadden om onze bus te halen. We hadden onze verontschuldigingen naar Andrea al klaar, maar die was nergens te bekennen en de bus vertrok zonder haar. De tourguide had wel geregeld dat de parkwachters ervan op de hoogte waren en haar het restaurant zouden wijzen waar we zouden lunchen als ze nog op zou duiken. Ondertussen bezochten wij een cenote en maakten we ons toch lichtelijk zorgen. Misschien was ze zo erg verdwaald in de jungle dat we een zoektocht voor haar op touw zouden moeten zetten. Gelukkig zat ze in het restaurant. De tas was aanzienlijk leger en na het laatste biertje in de bus terug was ze zo dronken als wat, maar ze had wel een piramide ontdekt. Al had ze inmiddels geen idee meer waar die zich precies bevond.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s