Wat me niet doodt, maakt me sterker

Het is koud, zo’n 11 graden weet ik. Donker ook, ik zie mensen van mijn groep om me heen maar niet goed genoeg om ze van elkaar te kunnen onderscheiden. ‘Aaaah, nee, niet weer!’ denk ik, terwijl ik voor de zoveelste keer onbedoeld naar de oppervlakte opstijg. Dodelijk vermoeiend, ik wil dáár heen, maar de stroming sleurt me mee een andere kant op. Ik kiep om. Of toch niet? Een moment heb ik geen idee wat onder of boven is. Ik wil sneller ademen, maar dat gaat niet.

Ik ben dit best wel zat. Ik word hier claustrofobisch van, en daar heb ik nooit eerder last van gehad.

Ik bevind mij voor de kust van Zuid-Afrika op ongeveer het middelpunt van drie oceanen: de Atlantische, Indische en Zuidelijke oceaan, op 17 meter diepte. Duiken stond al een tijdje op mijn bucketlist en ik gebruik een paar vrije dagen tijdens mij scriptie onderzoek in Port Elisabeth om het eens uit te proberen. Met alles erop en eraan, en dat is -naast natuurlijk een zuurstoffles- heel wat. Het leek dan ook een verademing om achterover rollend van een boot het water in te komen, vergeleken met over het strand banjeren in vol ornaat en door de branding heen te moeten ploeteren. In de Rode Zee is dat ook zeker zo, maar op het kruispunt van drie oceanen lever je jezelf gewoon uit aan de elementen. Vanwege de hoge golven kun je het oppervlak beter zo snel mogelijk verlaten, en dan zijn er twee opties: terug de boot in, of afdalen. Langs een lijn waarvan ik 3 meter kon zien, de duistere blauwe diepte in. Daar zijn we met zijn allen dan ook zo intens mee bezig dat we de twee haaien die ons omcirkelen niet opmerken. Het was een detail waar onze instructeur Jacky ons later op wees.

Ik land op de zeebodem en zand stuift op. De stroming is zo hevig dat ik er een speelbal van ben geworden. Als ik dit overleef, en straks nog een keer, word ik beloond met een Padi Open Water (oftewel een duikbrevet). Dit is duidelijk een eind buiten mijn comfort zone…

Ik moet een seintje geven dat ik de 50 bar heb bereikt. Ik ben opgelucht dat ik weer naar boven mag, het water uit. Of toch niet? Jacky gebaart ons dichterbij te komen, het is maar goed dat ze mijn gezichtsuitdrukking niet ziet. Onder ons blijken twee zandtijgerhaaien te zwemmen van ruim 3 meter en we zweven er een tijdje boven om te te bewonderen. Ik denk dat dit de aanleiding is geweest om twee uur later voor een tweede duik te gaan. Ik zie er tegenop, maar steeds spookt er door mijn hoofd: ‘als je nu niet nog een keer gaat doe je dit waarschijnlijk nooit meer’ en weer laat ik me vallen in een onmetelijke, duistere watermassa. “Stop trying to swim, just let yourself go with the current,” krijg ik nog net als tip mee van de dive master die ons vergezeld. Ik voel me daar uiterst ongemakkelijk bij: ‘moet ik mij gewoon overgeven aan díe stroming? Als in: geef de controle maar uit handen, meisje, want dat is hier beneden toch een illusie?’.

Toch was dat precies wat ik deed en het was geweldig. Ik heb daarna geen kans om te duiken aan me voorbij laten gaan. Regelmatig denk ik eraan terug: ‘stap uit die comfort zone, en nog eens, en nog eens, en je zult zien dat de grenzen van je comfort zone rekbaar zijn. Als ik na het allerminst warme welkom in Sofia tijdens mijn eerste reis de conclusie had getrokken dat reizen dus wel onprettig zal zijn en had opgegeven was ik wellicht een zeurende Nederlander geworden die meent dat het buitenland een onveilig en onbetrouwbaar oord is. Misschien was ik Kaatsheuvel dan niet meer uitgekomen, en geloof mij, als de Efteling er niet was zou dat ongetwijfeld één van de minst inspirerende plekken op aarde zijn geweest.  

Nu kan ik me moeilijk herinneren wanneer ik voor het laatst onbedoeld uit mijn comfort zone heb moeten manoeuvreren. Gewoonweg omdat de grenzen ervan op reis altijd uit het zicht lijken te verdwijnen. Het heeft me een mentaliteit gebracht van ‘if it doesn’t kill you it makes you stronger(*). Bring it on!’

(*) Origineel in het Duits: “Was mich nicht umbringt, macht mich stärker.” Bron: Friedrich Nietzsche (1889), Götzen-Dämmerung – oder – Wie man mit dem Hammer philosophirt (Afgodenschemering), Leipzig: Verlag von C. G. Neumann, 1889, Sprüche und Pfeile (Spreuken en pijlen) 8.

sand-tiger-shark-3Zandtijgerhaaien

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s