Welcome to America

Een kauwgom kauwende jonge vrouw staat nogal autoritair aan te wijzen in welke rij we moeten gaan staan. Net of we dat zelf niet kunnen regelen, maar ze heeft verder naar het schijnt ook niets anders te doen. Pontificaal hangt hier de Amerikaanse vlag, right in your face. Welcome to America.
Verder is het toch niet zo heel spannend en wachten we vooral lang. Is er niet iemand die iets achterlijks wil roepen zodat hier de hel losbreekt? Lijkt me wel wat, een soort van vermeende terrorist op het vliegveld, en wat ze dan zullen doen, maar ik zal het toch niet zijn.

“What’s the purpose of your visit miss?” “I’m on transit to Guatemala.” “For one week?!” “Well, I took the opportunity to see Miami, that’s all.” Hij lacht en ik mag door.

Eerst maar even dollars scoren. Er zit een vrouw op een bankje naast de ATM. “Are you a backpacker?” En voordat ik antwoord kan geven -het lijkt me ook vrij duidelijk met een backpack op mijn rug én buik- zegt ze: “I so admire you guys!” “Okay, well… thanks.” En ik vertel iets over mijn aanstaande reis. Eigenlijk heb ik nú helemaal geen zin om daarover te babbelen, maar vooruit, ze is zo enthousiast en beleefd. Dat ik maar een mooie tijd mag hebben in Miami.

Ik vind mijn weg naar de bus en er is weer zo’n heerlijk behulpzame Amerikaan die vraagt of hij kan helpen. Yep, hier moet ik naartoe en met deze bussen zou ik er moeten kunnen komen. Waar vertrekt deze bus? “There’s no bus going there, you’ll have to take the train to Fort Lauderdale.” “Okay, I’ll take the train then.”
Ik stop $20 in een machine en moet mijn bestemming aangeven. Ehh… Ouch! Hahaha, zal ik nu maar weer toegeven dat ik enorm aan het prutsen ben. Echt een reiziger van niks…
Ik ben helemaal niet aangekomen op Fort Lauderdale airport, maar op Miami airport. Mijn vlucht naar Guatemala volgende week vertrekt van Lauderdale, maar nu heb ik helemaal geen reden om daar naartoe te gaan. Hoewel ik er voor 2 nachten wel een hotel heb geboekt, om niet zo ver te hoeven reizen na een vlucht van 10 uur (hoogst oncomfortabel, ik heb er écht een schurfthekel aan). Al met al viel de trip naar FL best mee, maar pak ik na de trein toch maar een taxi en geef het geld dat ik dacht te besparen alsnog even hard uit. We staan even stil voor een stoplicht en naast me zie ik flikkerende neonborden van de Titans law-firm. Voor als je verkeersboetes niet wilt betalen of wilt voorkomen dat ze je rijbewijs afpakken. Dat vind je vast alleen in dit land… (Ik heb er gedurende die week in die regio echt véél gezien!)

Geen warm welkom hier. Er zijn 2 meiden op de kamer met koptelefoons op en er komt geen woord uit. Hoewel ik Julia uit Schotland vanochtend even heb gesproken. Een travel blogger, die nog geen fatsoenlijke plek heeft gevonden hier om te kunnen ontbijten. “You need a car to get somewhere here.” Maar ik ben eigenwijs en ga zoveel mogelijk met het openbaar vervoer doen, of te voet. Ik stap ergens binnen voor Lavazza koffie -wow, goeie koffie hier, niet verwacht- en natuurlijk een hele fatsige donut. Ik reken af met dollar munten die uit de ticket automaat op het treinstation kwamen en de vrouw weet niet wat ze ziet. Dollar coins?!?! Ze had ze nog nooit gezien. Ik ook niet, maar bedankt voor de tip. Die mooie glimmende met het vrijheidsbeeld erop hou ik. Ik moet eigenlijk meer afrekenen maar ze vindt het zo leuk dat ze genoegen neemt met de dollars die ik neertel.
Tot dusver is dit een vreselijk inspiratieloze, lelijke en rumoerige plek, dus vanaf hier kan het alleen maar beter worden. Morgen weer terug naar de andere kant van Miami, richting de Everglades.

Later!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s