Your day will be better if you smile!

Heen en terug heb ik vier uur doorstaan in het openbaar vervoer van Fort Lauderdale naar de Everglades. Twee bussen, een trein, metro, nog een bus. Dat was -met twee tassen in 30+ graden- zowel fysiek als mentaal een pittige reis. Eén die ik op de heenweg heb gemaakt zonder, en op de terugweg mét een lach op mijn gezicht. And what a difference that makes! Als we geluk gekoppeld aan een lach op mijn gezicht, kunnen indelen op een schaal van 1 tot 10, dan ben ik in de afgelopen weken gestegen van een 5 naar een 9,5.

Ik heb de Concrete Jungle die Miami heet slechts vanuit de metro gezien en dat was wel prima. (Ik ben gewoon niet zo dol op steden.) Fort Lauderdale ligt er ten noorden van, de Everglades ten zuiden. Richting het noorden wonen vooral de rijke stinkerds, richting het zuiden beland je in een soort van getto waar de lichtpuntjes van de beschaving –ahum (schraap hier vooral luidruchtig je keel bij + maak een soort van gorgelend geluid; spuug gerust) de Wallmart en Home Depot zijn. (De rest is zo verpauperd en vies als het geluid dat je zojuist maakte.) Ik was toch nóg niet in een Derde Wereldland beland? Hehe, maak mij iets wijs… Nog zoiets… blanken reizen hier niet met het openbaar vervoer, zo werd mij overigens ook verteld, dus ik was een ietwat vreemde eend in de bijt. #overscheidinggesproken #inequality

Eenmaal aangekomen in Everglades Hostel voelde ik mij onmiddellijk thuis. Doe mij een paar hippies en hangmatten in een heerlijk wilde en tropische tuin en ik ben weer helemaal in mijn comfort zone. Buiten een geweldige excursie in de Everglades hoefde ik dan ook niet zo nodig ergens heen, hoewel er dus ook niet meer te bezoeken zou zijn dan de lokale Wallmart, en dat lijkt me toch een soort van sneue excursie. Ik was weer tussen de mensen waartussen ik mij het meest vertrouwd voel: hippies en reizigers. Mensen die alles met elkaar delen, kunnen leven met weinig, naar de wereld kijken met een ruime en open blik en de boeiendste verhalen te vertellen hebben. En je des- of ongevraagd even knuffelen omdat ik het zo’n stuk lastiger heb zonder… Eigenlijk niet zonder kan..?

Na een week had ik echter een vlucht te halen naar Guetamala dus nam ik afscheid en vertrok weer naar Lauderdale. Dit keer zonder stress, de blije hippie in mij was immers weer teruggekeerd en zo ook de -ervaren- reiziger met een bak aan zelfvertrouwen als bagage. Ik stopte voor een lunch bij Burger King. Lekker vout, maar iedere mijl vind je er wel één en het is tenminste betaalbaar. Vermakelijk, ik kom binnen en iedereen staat met een lichte spanning naar een groot scherm te kijken. Er is een politie achtervolging aan de gang en ze komen onze kant op. Best boeiende tv bij het eten van een hamburger.

Ik ontmoette onderweg verschillende mensen die hun nieuwsgierigheid naar mijn aanwezigheid niet konden verbloemen en zoals Amerikanen zijn schromen ze het ook niet om ernaar te vragen (en ik neem ze niets kwalijk, aangezien ik zelf ook best brutaal ben). Ik beantwoord de gebruikelijke vragen als: hoe heet je, waar woon je, kom je vandaan, ga je naartoe en waarom? Ik heb mijn ‘pitch’ zo onderhand wel paraat…

De laatste was Raoul en met hem had ik direct een klik. Hij had dan ook de halve wereld over gereisd, voornamelijk in de navy, een beetje aan im- en export gedaan naar Columbia (ach so, hihi) en hij legde me uit waarom het busstation in Broward vol was met mensen die compleet de weg kwijt waren. Ik was op de heenweg dan ook al gewaarschuwd door een vrouw die even zo goed compleet scheef was. Het probleem is een relatief nieuwe drug, Flakka genaamd, en blijkbaar zwaar hallucinerend en gemaakt van badzout (?!).

“Jim Hall is an epidemiologist and sits on the United Way of Broward County’s Commission on Substance Abuse. He said another dangerous side effect of flakka is called “excited delirium.”

“The body temperature rises to an extreme level,” Hall said. “The person becomes psychotic often runs out into the street tearing off their clothes. They become very violent.”¨

(Meer lezen: http://miami.cbslocal.com/2015/03/04/bso-drug-experts-concerned-about-rise-of-flakka-drug-in-broward/).

Je snapt hoe idioot de gebruikers die ik op straat zag zich gedroegen… Weinig antenne voor nodig om daar met een blokje omheen te wandelen.

Raoul wees me de juiste bus, we rookten nog een sigaretje samen en terug was ik weer waar ik deze reis begonnen ben.

Een week ervoor had ik een uren-durende en zeer vermakelijk gesprek gevoerd met ene Chase. Dit was de mailwisseling tussen ons die avond:

Ik: Hi Chase,

I’m back at the Deauville. Are you still around?

Barbara

Chase: yes,

Just got here… to a great message Hurray you’re back!

I’m sitting behind you actually.

– chase – 

“Hurray you’re back!” !! Misschien was het in eerste instantie nog niet zo slecht met mij gesteld, anders zegt iemand dat toch niet?

-Wordt vervolgd!-

Advertenties